تو زندگیم همیشه سعی کردم طوری رفتار کنم که زیر سوال نرم . نمیدونم چرا تو اداره رئیس با من از وقتی که رفتم تهران مشکل پیدا کرده . روز قبلش در کمال احترام برگه مو نوشتم و بهش دادم و ازش خواهش کردم وقتی میبینه کسی که در جریان کارمه باهام همکاری نمیکنه خودش کارمو قبول کنه . یه کار سبک و راحت که فقط این دو نفر در جریانش هستن ... یعنی همکارم و رئیسم ...

جالب تر اینکه روز قبلش یه همکار دیگه رفت مرخصی بدون اینکه اصلا باهاش هماهنگ کنه و جالب تر اینکه به هیچ عنوان مورد بازخواست قرار نگرفت و بهش خوش آمد هم گفته شد .

انگار همه جای دنیا بدی هست - تفاوت هست - تبعیض هست . میدونم ازینجا که برم دلم برای همه شون تنگ میشه چون جدای ازین خاطرات ناخوشایند لحظه های خوبی هم کنارشون داشتم . ولی نمیدونم دنیا چقدر ارزش داره که آدما از خودشون حتی ذره ای خاطره بد بذارن ؟؟؟

از دیشب هم کمی احساس سرماخوردگی میکنم . بطوریکه از صبح وقتی سرفه میکنم سرم به شدت درد میگیره و مجبورم تا حد امکان جلوی سرفه هامو بگیرم .

هفته دیگه پنجشنبه من میرم تهران - شنبه تا دوشنبه یه مسافرت سه روزه میریم یا بعبارتی اولین مسافرت هر دومون در دوران تاهل رقم میخوره .

راستی تاریخ عروسیمون هم افتاد تیرماه 87 ...

من برگشتم ... این روزا جدای از خاطرات قشنگی که داشت بهم حس جدیدی نسبت به همسرم داد . یه حس خاص که فعلا برام قابل بیان نیست . فقط میتونم حسش کنم .  اما توش آرامش و اطمینانه نسبت به فردا .

خوشبختانه پرواز با چهل دقیقه تاخیر انجام شد . ساعت پنج رسیدم تهران . فکر میکردم باید تو سالن انتظار ببینمش . اما خودشو رسونده بود به قسمت تحویل بار ...  ساعت هفت شب رسیدیم خونه . برای اولین بار وارد خونه ای میشدم که قراره توش زندگی کنم . یه خونه که همونجا کلی به دلم نشست و ازش خوشم اومد . هرچند تصمیمون تعویضشه  اما به هر حال اولین خاطرات زندگی مشترکمون توش رقم میخوره .

اون شب واقعا دل تو دلم نبود . استرس عجیبی داشتم . نمیدونم تا چه حد تونستم طبیعی رفتار کنم . اما خوشبختانه همون شب باز خدارو شکر کردم و به آرامش رسیدم و همه سوالات و ابهامات از برخوردای اولیه در ذهنم پاک شد .

صبح روز بعدش هم خواهر همسرم بخاطر ما کلی نگران شد . هرچند من فکر میکنم یه قسمت از نگرانیشون بخاطر تاثیر محیط بیمارستان بود در چند روز اخیر که  بخاطر یکی از بستگانشون اونجا بودن . هر دو موبایلامونو رو سایلنت گذاشته بودیم و شماره ثابت رو هم قطع کرده بودیم که صبح زود با تماس همکاراش بیدار نشیم و بدتر اینکه هر دو یادمون رفته بود با خواهرش قرار گذاشتیم که صبح با ما تماس بگیرن و خبر یه موردیو بهمون بدن . خلاصه اینکه فکر کردن ما دچار گاز گرفتگی شدیم و الباقی ماجرا ...

این سه روز به خرید گذشت . روز اول رفتیم امین حضور برای انتخاب یخچال و ماشین لباسشوئی . وای که من اونجا وسط اون خیابون چقدر خندیدم به مواردی که فقط باید تو محیط باشیو بهش بخندی . ساعت یازده صبح رفتیم و پنج عصر رسیدیم خونه . بعد از یه استراحت کوتاه رفتیم خونه عمه  که صبح برای شام دعوتمون کرده بودن . عمه مهربونم کلی مارو مورد لطفشون قرار دادن . چون قرار بود من فرداش با عمه و دخترعمه گلم بریم بازار دیگه شب اونجا موندم و همسرجان رفت خونه . روز بعدش هم  تا ساعت چهار بازار بودیم . بعدش هم سریعا نهار خوردم نماز خوندم و ساعت پنج همسرم و خانواده خواهرشون اومدن دنبالم که مجددا بریم امین حضور برای خرید یخچال و ماشین لباسشوئی که انتخاب کرده بودیم . منم از خرید لوازم برقی منصرف شدم و فقط مایکروفر گرفتیم . شنیدم که گفتن مارک تفال بیشترش بازار مشترکه و اصل فرانسه نیست . برای همین گفتم شاید بهتر باشه از یه جای مطمئن تر خرید کنیم . البته اشکال اینه که  قیمتا واقعا به روز داره بالا میره . این حرفی بود که خود بازاریای اونجا میگفتن . امیدوارم بتونم زودتر لوازم برقیو بخرم . ضمنا تصمیم داشتم اطو پرس بخرم اما یکی از  مغازه دارا  گفت هر کس خریده پشیمونه . اگه کسی تجربه ای داره لطفا در اختیارم بذاره .

شبش هم که خونه خواهر شوهرم مهمون بودیم . اونجا هم کلی زحمت کشیده بودن . تا ساعت نه شاممونو خوردیم و ساعت ده دیگه خونه بودیم . تا روز بعدش ساعت چهار و سی که خونه دائی رفتیم مال خودمون بودیم . بعد از خونه دائی هم که مستقیما رفتیم راه آهن ... همه چیز خیلی عالی بود جز صبح که با یه دلدرد شدید تو قطار چشامو باز کردم ...  خدارو شکر همه چیز به خیرو خوبی گذشت و البته خیلی خیلی هم سریع به سرعت باد گذشت ...  

از حالا به بعد هم من در خدمت همکارای بسیار خوبم و رئیس بسیار خوبترم هستم که این چند ماه باقیمانده از خودشون برام خاطرات قشنگی به جا میذارن . جناب رئیس میگه این دو روزو برات غیبت رد میکنم چون کسی  برگه مرخصیتو امضا نکرده و ممنونم ازون همکاری که تنها کسیه که کار منو میدونه و قبل از رفتنم کارمو قبول نکرد ... و من ممنونم از خودم که همه این بدیا رو میبینم اما امروز که باز ازم کمک میخواد براش انجام میدم ...  اگه قرار بود اینجا بمونم اصلا جوابشو نمیدادم چون ازون دسته افرادی نیست که با محبت متوجه رفتار بدش بشه . فقط باید عین خودش بود  ...

 آخرین امتحانم زبان هجدهم برگزار میشه و باید برای خوندنش وقت بذارم . امیدوارم بهترینها در انتظار همه باشه ... امیدوارم همه راضی باشن . امیدوارم روزای خیلی تلخو سخت تو زندگی هیچ بنی بشری نباشه . هرچند شادی و غم جزو لاینفک زندگی همه آدمها س ولی امیدوارم مقدار تلخیها برای همه مون به حداقل برسه ...

                                                                                       آمین

تاسوعا و عاشورا کنار مامان و خواهر همسرم بودم . هر سال روز عاشورا هیئتشون مراسم داره . شب قبل از تاسوعا به پیشنهاد همسرم با مامانش تماس گرفتم و گفتم اگه کاری دارن برای کمک برم - گفتن اگه دوست داری تو این مراسم شرکت کنی خوشحال میشیم ببینیمت . خلاصه اینکه اون دو روز کنار اونا خیلی بهتر از چیزی که فکر میکردم گذشت .

از موارد دیگه اینکه کلیه برنامه های امتحانی تغییر کرد . 4و6 دو تا از امتحاناتمو دادم و برای سه شنبه 9 بهمن ماه بلیط رفت و جمعه شب بلیط برگشت گرفتم . از دیشب هم که تهران داره برف میاد ... نمیدونم برنامه پرواز سه شنبه چطور میشه . در عجبم از زمستون امسال ...

از همون ابتدای امسال گفتم که امسال سال اخبار غیر منتظره س . برای من و اطرافیانم که اینطور بود . مرگهای غیر منتظره - ازدواجهای غیرمنتظره - اتفاقات عجیب و اینم که از زمستون غیرمنتظره ... امیدوارم همه اینها به خیر و نیکی باشه ...