اگه خدا خیلی بخواد  بهم رحم کنه کارم به این حالت درست میشه که مامور بشم  و غیر ازین هم باید از اداره م استعفا بدم و برم یه شرکت خصوصی با حقوق و مزایائی خیلی کمتر ازینجا .  تازه اگه این فرصت برام پیش بیاد و گرنه باید تشریف بیارم تهران و مشغول شغل شریف خانه داری باشم که این برای من که بعد از دیپلم گرفتن رفتم سرکار غیر ممکنه .

فکرم خیلی مشغوله . بلاتکلیفی خیلی بده . اصلا یک درصد هم فکر نمیکردم کارم به مشکل بخوره . تورو خدا برام خیلی دعا کنید .

پی نوشت :

صبح جمعه س . از لحظه ای که بیدار شدم حس بدی اومده سراغم .   دیشب کلی فکر کردم به اینکه اگه واقعا کارم درست نشه چکار باید بکنم . امروز صبح به مامان  اینا گفتم . منتظر بودم بهم بگن امیدوار باش ایشاله درست میشه . اما گفتن : دوران عقدت طولانی تر میشه . هرچند دیشب خودمم در نهایتش به این فکر میکردم که عروسی میگیریم و بعد  اینقدر میمونم تا درست بشه . اما انتظار شنیدنشو از کسی ندارم .

ای خدااا ... این چه مملکتیه که ما توش زندگی میکنیم . اگه پارتی و پول داشته باشی حق زندگی کردن داری . اگه نداشتی باشی همون بهتر که  بمیری .  تو ممالکی که ادعای دین و ایمانشون نمیشه این  همه ظلمو خیانت در حق مردم نمیکنن که تو این کشور دارن میکنن . یعنی واقعا امثال من باید چکار کنن ؟  این چه قانون احمقانه ای  ؟ کدوم شخصیت فرهیخته و اندیشمندی وضعش کرده ؟

حالم ازشون به هم میخوره . چه کاری تو این مملکت آسونه که انتقالی گرفتن دومیش باشه ؟

تازه این یه موردشه که من باهاش مواجه شدم و دارم میبینم . ببین چه همه ازین قوانین  که حیف اسم  قانونو روش گذاشت وضع کردن و  برای ملت مشکل درست کردن  . 

نمیبخشمشون ...  ظالمای مدعی ...  

دندونمو عصب کشی کردم  . خوشبختانه به خیر گذشت . اما جز مایعات نمیتونم چیز دیگه ای بخورم . چون شدیدا درد میگیره . قبلا به محض آمپول زدن فشارم میفتاد پائین و تا مرز از حال رفتن میرفتم . البته الانم نسبت به آمپولم همینطورم . ولی تصمیم  گرفتم از یه جائی با خودم مبارزه کنم . بخاطر همین دیروز به تنهائی رفتم مطب دندونپزشکی . هر چند این دکتر آشناست . اما بازم  خودش کلی بود .

تو یکی از همین روزا با مامان میریم مزون لباس عروس . چیزائی که من دیدم  زیاد جالب نبودن . شاید  یه مدل انتخاب کنیم  بدوزن . اگه کارای انتقالیم بطور عادی پیش بره و  مشکلی پیش نیاد طبق درخواستی که دادم باید اول مرداد تهران باشم . یعنی تیرماه آخرین ماهیه که تو خونه پدری - تو محیط کارم کنار خانواده م و همکارام هستم . خانواده ای که بیست و پنج سال کنارشون زندگی کردم و همکارائی که هفت سال کنارشون کار کردم  . نمیدونم چرا نمیتونم رفتنو باور کنم .

تا حکم انتقالیمو با چشام نبینم رفتن باورم نمیشه .  دارم به این فکر میکنم یک ماه دیگه مثل امروز چه حالی دارم ؟ چه حسی دارم ؟   باید وارد محیط کاری جدید بشم با کلی آدمای متفاوت . وارد شهری جدید با کلی خیابونا و آدمای جدید ...  میشم خانوم یه خونه و مسئولیت اداره  یه زندگیو به عهده میگیرم . شاید اگه زندگی دانشجوئیو تجربه میکردم و مدتی دوری از خانواده الان برام  راحت تر بود .

در حال حاضر هم به جدائی از خانواده فکر نمیکنم . به این فکر میکنم که فاصله م از خانوادم یک ساعته و هر وقت دلتنگ بشم میتونم بیام پیششون . فقط برام دعا کنید با این همه تغییرات زود سازگار بشم .  

 من چون اهل خوردن میوه نیستم مامان هر روز بعد از ناهار برام میوه پوست میکنه میاره و حاضر و آماده فقط   میل میکنم . از ساعت سه تا پنج هم میخوابم و عصرها هم برای خودمه .  سعی میکنم از همه این یه ماه نهایت استفاده رو بکنم . لباسامم کم کم باید از کمد در بیارم و به فکر فرستادنشون باشم  .

خدایا بخاطر همه نعمتات  شکرگزارتم . خدایا ناشکریا و ناسپاسیای ما رو به بزرگی و مرحمتت ببخش . خدایا ما رو با رحمتت مورد لطف و آمرزش قرار بده ...

                                                                                  آمین

به هر حال  امروز خودم رفتم تالار و قرارداد رو بردم . همه وقتا پر شده بود و تنها دوازدهم مرداد خالی بود . من اول مرداد اگه کارای انتقالیم جور بشه باید تهران باشم . چاره ای نیست پنج شش روز زودتر میرم تهران و برای عروسی برمیگردم  . اس ام اسی که همسرم صبح برام فرستاده بود برام جالبه . شما هم بخونیدش :

 ( فکر میکنم یک رابطه بین ما و  عدد هشت وجود داره. به اختلاف این عدد توجه کن :

تاریخ عقدمون : ۸ دی ماه

تاریخ عروسیمون : ۱۲ مرداد ماه

تاریخ تولد من : ۲۰ مرداد ماه

تاریخ تولد تو :  ۲۸ مرداد ماه )

 برای منم جالب بود . امیدوارم دیگه این بار موردی پیش نیاد .

اینبار در تهران مبلامونو تحویل گرفتیم . خدا رو شکر راضی هستیم . بابا و داداشی هم برای اولین بار شب خونمون خوابیدن . اتفاق خاص دیگه ای هم نیفتاد .

میرم استراحت کنم .   سه شنبه عصر وقت دندون پزشکی دارم . باید عصب کشی کنم . میترسم . همسرم میگفت سه شنبه میاد و پنجشنبه برمیگرده . اما دیشب گفت چهارشنبه برمیگرده . به نظرم کمتر از بیست و چهار ساعت این همه راهو  اومدن  عقلانی نیست و ازش خواستم که  نیاد .  

میگه دوست دارم - دلتنگتم ... اما عملا چیزی نمیبینم .  خدارو شکر میکنم که عاشقانه باهاش ازدواج نکردم وگرنه ازین رفتارای گاهی اوقات سردش خیلی زجر میکشیدم . 

در یه رابطه عاشقانه وقتی چند دقیقه تماس تلفنی دیرتر بشه بیقرار میشی و ناآروم . اما در رابطه ما فعلا حساسیت زیادی موجود نیست  ...

 تا بعد ...

 این هفته که بابا از مکه اومد باید صحبت کنیم و ببینیم چکار میشه کرد . قطعا دیگه اون تاریخ برگزار  نمیشه . دارم فکر میکنم اصلا تالار پیدا میکنیم ؟   تو این بحبوحه عروسیا که از اواسط شهریورم ماه رمضون میشه ؟ ! !  اون تیکر بالای صفحه  برای سومین بار باید عوض بشه . اما چه تاریخی ؟ خدا میدونه .

  پس فردا به امید خدا میرم تهران . به احتمال خیلی زیاد با مادرشوهرم . اما چون حالشون زیاد خوب نیست اومدن ایشون هم تا لحظه آخر قطعی نیست .  بابا اینا هم سه شنبه میرسن . طفلکیا به محض  ورود باید  یه خبر بد بشنون . این دو روز اصلا روزای خوبی نبودن .  کاش دیگه تکرار نشن ...

خدایا به قلب همه اونا که عزیزشونو از دست دادن صبر بده . آمین

دیشب پسر عمه بابا  فوت میکنه .  از صبح حس و حال عجیبی دارم ... خدا بیامرزدش .  دو سال قبل وقتی رفتم جشن عروسی پسرش  گفت ایشاله عروسی خودت  و حالا ...

امروز روز عجیبی بود .  خیلی عجیب ...

خدایا عظیمی - کریمی - بخشنده ای ... بر ما نگیر و ما رو به بزرگی و کرمت ببخشو بیامرز ...

                                                                                       آمین

پسر شیطون داداشم هفته قبل سرشو کچل کرد . ازونجا به بعد میره بیرون کلاه میذاره . امشب تو اون جمع رسمی با  با مزه گی تمام کلاهو گذاشته بود رو سرش و مدام جلو عقبش میکرد . وای خداااا ... من و دختر خاله  هام کنار هم سابقه این اتفاقاتو زیاد داریم .

جائی که نباید خنده مون میگیره  و دیگه قطع بشو هم نیست .  اما خوب الان دیگه من ازدواج کردم و یه  طور دیگه انتظار میره . و اما دلیل ناراحتی دیشب :

همسر جان فرمودند  خیلی طبیعیه هفته ای یه بار مهمون شامی داشته باشی .  من گفتم  من اولش چنین آمادگی ندارم و نمیتونم . بعدشم هیچکس هفته ای یک بار  مهمونی اینجوری نمیگیره . گفت همکارای من هر هفته شام مهمون دارند . هیچکدومم حرفای تورو نمیزنن  و با لحنی که اصلا انتظارشو نداشتم گفت : پس یه خانوم باید چکار کنه ؟  مرد چه گناهی کرده ؟

گفتم روز اول که بابا اینا  بهت گفتن من تو خانواده ای بزرگ نشدم که مثل شما خیلی مهمون دار باشن .  گفت من فکر نمیکردم دیگه به این شوری باشه و خلاصه ...

یه لحظه دلم سوخت  به حال خودم . منی که خودم قلبا دوست دارم زودتر  خودمو در شرایط یه خانوم خانه دار و کدبانو در خونه پیدا کنم و باعث افتخار همسرم باشم چرا اینجوری صحبت میکنه ؟ یعنی واقعا اگه من روزی اصلا نتونستم یه  تعداد زیاد مهمونو شام یا نهار بدم  باید شاهد چنین برخوردی ازش باشم ؟  دلم اونقدر شکست که دیگه نای حرف زدن نداشتم . اولین بار بود بعد از ازدواجم که  حس میکردم  از یک کانون گرم خانوادگی - از مهرو محبت عمیق و خالصانه که تا حالا بهم دادن فاصله میگیرم و قراره یه عمر برم کنار کسی که آشپزی کردنو  مهمونی دادنو جزو وظایف من میدونه و اگه نتونم انجامش بدم معتقده پس برای چی اصلا  هستم ... کلی حرفو فکر حدیث اومد تو ذهنم . 

تا اینکه بهم اس ام اس زد و بهش زنگ زدم . برای اولین بار  صدای بغض آلودمو شنید  . گفت من اصلا چنین منظوری نداشتم . من اصلا اونقدر مهمون ندارم .  از تو هم انتظاری ندارم . اصلا این مسایل ارزش نداره خودتو ناراحت  کنی . چرا بزرگش کردی و خلاصه ...

تا ساعت یک و نیم شب بیدار بودیم ...

اونائی که تجربه دارند لطفا به من بگید شما در  شروع زندگیتون  چطوری مهمونیاتون برگزار شد و با چه تعدادی ؟ از کیا کمک  گرفتید ؟ من بیچاره که مامانمم کنارم نیست . هرچند خواهر شوهرم هستن  ... اما خوب ...  

ریشه خیلی از  اختلافات همین مسایله . همین  تفاوتهاست . خانواده پدری من همیشه و در هر شرایطی  آماده پذیرائی از  مهمون بودن . مثل خانواده همسرم . ولی خانواده مادریم برای مهمونی رفتن و مهمونی دادن دعوت میکنن و  دعوت میشن  . سر  زده جائی نمیرن  .

این تفاوتا در زندگی  گاهی اختلافاتیو  ایجاد میکنه . به قول همسرم شاید لازم بود این صحبتا پیش بیاد  . اما خیلی تلخو غم انگیز بود لحظه ای که حس کردم از خودم به عنوان یه زن بیزارم  ...

برای همه آرزوی  لحظه هائی رضایتمندانه میکنم ...